η δωρεά αίματος

we-are-one-in-jesus

Η δωρεά αίματος και η μετάγγιση είναι πλέον καθιερωμένες καθημερινές ιατρικές πρακτικές που όμως χρειάζονται τη μετάγγιση του ήθους της Εκκλησίας για να γνωρίσουν το εύρος που τους αρμόζει, να φανερώσουν το μέγεθος που τους χαρακτηρίζει και να δώσουν τους καρπούς που μπορούν.

Η προσφορά αίματος δεν έχει μόνον τα χαρακτηριστικά μιας όποιας προσφοράς. Έχει το ιδίωμα ότι είναι σωματική. Δεν είναι προσφορά απ΄ αυτό που έχουμε, αλλά είναι εκχώρηση απ΄ αυτό που είμαστε. Και αυτό που δίνουμε δεν είναι άψυχο δώρο, είναι ζωή. Ούτε αυτό που παίρνουμε είναι μια συνήθης έκφραση ευγνωμοσύνης. Είναι κάτι που χωρίς κανείς να μας το δίνει εμείς το λαμβάνουμε. Είναι η χαρά της σχέσης, η αίσθηση της κοινωνίας, το βίωμα της ψυχοσωματικής περιχώρησης.

Η δωρεά αίματος και η μετάγγιση μέσα στο πλαίσιο της αγάπης έχει πέντε βασικά χαρακτηριστικά: 1) αποτελεί σχέση, κοινωνία, περιχώρηση, 2) είναι πράξη προσφοράς, 3) είναι προσφορά σωματική, 4) είναι προσφορά ζωής και 5) είναι κίνηση αγάπης.

Αυτά τα πέντε στοιχεία περιγράφουν το ιδίωμά της. Και όχι μόνον αυτό. Υπάρχουν κι άλλα που αναφέρονται στο αίμα ως υγρό.

Το αίμα: 1) δεν είναι ομοιογενές, 2) μεταφέρει στα όργανα και τους ιστούς οξυγόνο, 3) ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος και 4) είναι το κατ΄ εξοχήν κινούμενο στοιχείο του ανθρώπινου σώματος.

Το ίδιο και το πνεύμα: 1) δεν είναι απλό, αλλά αποτελεί έναν συγκερασμό στοιχείων της ανθρώπινης προσωπικότητος, 2) μεταφέρει αισθήματα, σκέψη και ζωή στα όργανα της ψυχής, στον νου, στη βούληση και στο συναίσθημα, 3) εκφράζει τη θέρμη και το πάθος της ψυχής και 4) κινείται πολύ περισσότερο από το αίμα μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο κάθε αιματολόγος μοιάζει με ιερέα. Όπως ο δεύτερος αξιοποιώντας το πνεύμα δίνει ζωή στην ψυχή, έτσι και ο πρώτος βοηθώντας το αίμα δίνει ζωή στο σώμα. Αλλά και ο κάθε ιερέας είναι αιματολόγος. Παίρνει το αίμα του Χριστού και το δίνει στον άνθρωπο, παίρνει το πνεύμα της Εκκλησίας και το μεταγγίζει στην κοινωνία.

for-least-of-these

Και εκεί η ψυχή μας απαντάει. Αν τον αισθανθούμε τον άλλον απλά ως συνάνθρωπο του δίνουμε από αυτά που έχουμε, όπως γινόταν στην Παλαιά Διαθήκη. Ένα μέρος των κτημάτων, έλεγε ο νόμος, το ένα δέκατο, έπρεπε να δοθεί στον συνάνθρωπο. Αν είναι ο αδελφός μας, δεν δίνουμε απ΄ ό,τι έχουμε, αλλά δίνουμε ό,τι έχουμε, όλα τα κτήματά μας τα προσφέρουμε, τα πάντα μας. Αν είναι αδελφός του Χριστού δίνουμε από αυτό που είμαστε. Και αν, τέλος, αποτελεί τη φανέρωση του προσώπου του Θεού στη ζωή μας, τότε δίνουμε ό,τι είμαστε, όλον τον εαυτό μας. Δεν είναι φραστικά σχήματα αυτά, αλλά είναι τρόποι να περιγράψουμε τις διάφορες διαβαθμίσεις  της πνευματικής αγάπης.

Κάθε μέρα μας προσφέρεται η μοναδική ευκαιρία να περιδέσουμε κι εμείς και να φροντίσουμε τις πληγές του σώματος του Χριστού που υπάρχει μέσα μας, στο πρόσωπο των αδελφών μας. Και όπως Εκείνος μας δίνει το σώμα Του και το αίμα Του εμείς να του αντιπροσφέρουμε το λάδι των ανθρώπινων συναισθημάτων μας και το κρασί της αυθεντικής συνέπειάς μας και επιβιβάζοντας τον κάθε αδελφό μας «επί το ίδιον κτήνος», πάνω στις συνθήκες της δικής μας ο καθένας ζωής, να ξεπεράσουμε το καθήκον, τη συμβατικότητα, την υποχρέωση, τους φόβους και τις δικαιολογίες και να ξεφύγουμε από τον δρόμο της μικρότητος, της στενότητος και της μικροψυχίας που δεν μας οδηγεί στον δρόμο της σωτηρίας, αλλά τον κάνει τόσο στενό που να μην μας χωράει για να περάσουμε.

Κείμενο από το βιβλίο του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής “Ελεύθεροι από το γονιδίωμα: προσεγγίσεις ορθόδοξης βιοηθικής” (Αθήνα 2002).

Εικόνες: Soichi Watanabe

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s